W czasie studiów zadebiutował wierszem pt. "Elegia o śmierci Sergiusza Jesienina" (1926). W 1928 r. wydał u Gebethnera i Wolfa pierwszy tomik poezji zatytułowany "Jarzma". Po otrzymaniu dyplomu, w latach 1929-1931 przebywał w Paryżu jako stypendysta, prowadząc badania nad działalnością społeczno-polityczną Adama Mickiewicza. Owocem jego paryskich studiów był tytuł doktora filozofii, który otrzymał w 1932 r. Po powrocie do kraju zamieszkał w Warszawie i zajął się pracą literacką i publicystyczną, drukując utwory i artykuły w "Miesięczniku Żydowskim" i "Kurierze Literacko-Naukowym". W 1935 r. Brandstaetter odbył podróż do Turcji, Grecji i Palestyny. Wtedy po raz pierwszy zetknął się z ziemią przodków.

Po wybuchu drugiej wojny światowej udał się do Wilna, tutaj w 1940 r. poślubił Żydówkę Tamarę Karren, którą poznał jeszcze w Warszawie. Po kilkumiesięcznym pobycie w Wilnie, inwigilowany przez NKWD, Roman Brandstaetter wraz z żoną udał się do Palestyny, gdzie dzięki pomocy profesora Stanisława Kota otrzymał pracę w nasłuchu radiowym w Polskiej Agencji Telegraficznej w Jerozolimie. W latach 1941-1946 napisał sześć dramatów, w tym "Powrót syna marnotrawnego", jeden z najbardziej znaczących w jego twórczości. Pobyt Romana Brandstaettera w Jerozolimie był okresem przełomowym, tutaj bowiem nastąpiło jego przejście na katolicyzm, które on sam nazywał Spotkaniem. W 1946 r. opuścił Palestynę i przez Egipt udał się do Rzymu, przyjął chrzest i ożenił się z Reginą Wiktorówną (z żoną Tamarą rozstał się na mocy Przywileju św. Pawła). We Włoszech zainspirowany postacią św. Franciszka i pięknem Asyżu tworzył kolejne utwory ("Kroniki Assyżu", "Teatr Świętego Franciszka"). Tutaj też powstawały następne dramaty ("Noce narodowe", "Przemysław II").

Biblioteka Polskiej Misji proponuje trzy pozycje książkowe Romana Branstaettera:
- Jezus z Nazaretu Tom I - IV
- Patriarchowie
- Prorok Jonas